Μοιάζει με θέμα έκθεσης στο σχολείο για την εθνική μας γιορτή το ερώτημα για το νόημα της 25ης Μαρτίου 2011. Κι όμως, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε κανείς να συσχετίσει και να συγκρίνει χαρακτηριστικά στοιχεία των δύο αυτών τόσο μακρινών αλλά και τόσο κοντινών από μια άποψη ιστορικών φάσεων. Πρώτα από όλα είναι κοινό το στοιχείο της ΄΄επανάσταση΄΄ δηλαδή της ρήξης και της ασυνέχειας με το παρελθόν και της εισόδου σε μια καινούρια δημιουργική περίοδο. Και αν το 1821 το παρελθόν ήταν η Τουρκική κατοχή και το μέλλον η ελευθερία, η εθνική ανεξαρτησία και η συγκρότηση του Ελληνικού κράτους, στόχος της σημερινής «επανάστασης» είναι η υπέρβαση του παλιού κακού εαυτού μας, η επανεκκίνηση της κοινωνίας και του κράτους, η βιώσιμη ανάπτυξη και η ευημερία για όλους τους πολίτες. Είναι, ακόμη, η «επανάσταση του αυτονόητου» που αναφέρει συχνά ο πρωθυπουργός, η αντιμετώπιση της ατιμωρησίας και της γενικευμένης ανομίας, η πλήρης αποκατάσταση της αξιοπιστίας στο εξωτερικό και της αυτοεκτίμησης στο εσωτερικό της χώρας, η διαφάνεια και η κοινωνική αλληλεγγύη.
Ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό, κοινό στοιχείο αποτελεί η έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας: από τις ξένες δυνάμεις τότε, από εταίρους, ΔΝΤ, δανειστές ή κερδοσκόπους σήμερα. Η χώρα μας δυσκολεύτηκε και άργησε να πατήσει γερά της πόδια της, χωρίς εξαρτήσεις και δεσμεύσεις που οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές και διχασμούς. Να επισημάνουμε εδώ τα ολέθρια αποτελέσματα του εμφύλιου σπαραγμού που οδήγησαν στην έξωθεν επίκληση σωτηρίας, για να τονίσουμε τον καθοριστικό ρόλο της απαραίτητης εθνικής ενότητας, της αναγκαίας πλέον συναίνεσης που ζητάει ο πρωθυπουργός από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η σύγκριση των δύο εποχών, βοηθάει τουλάχιστον στο να αποφύγουμε τα ίδια λάθη που οδήγησαν στο ΄΄σύνδρομο του Ναυαρίνο΄΄, με στόχο την απελευθέρωση της Ελλάδας από την εξάρτηση ή την υποτέλεια προς τους ξένους.
Εδώ ίσως βρίσκεται το κλειδί της επιτυχίας της μεγάλης εθνικής προσπάθειας που, για να ολοκληρωθεί, απαιτεί την απομόνωση αυτών που επενδύουν στη χρεοκοπία της χώρας για να αποκομίσουν μικροκομματικά οφέλη. Όπως, για παράδειγμα, η ηγεσία της ΝΔ που δεν συμπεριφέρεται με γνώμονα το γενικότερο συμφέρον ως εκπρόσωπος μιας εθνικής αστικής τάξης αλλά μοιάζει να έχει καταληφθεί από μία ΄΄φιλική εταιρία΄΄ φανατικών που δυσχεραίνει την κοινή προσπάθεια. Ταυτόχρονα, στο κρίσιμο αυτό μέτωπο λειτουργούν και ορισμένα (τηλεοπτικά, κυρίως) ΜΜΕ, ως εσωτερικοί οίκοι αξιολόγησης σε καθημερινή βάση, αποτελώντας παράγοντες επιδείνωσης και όχι επίλυσης του προβλήματος.
Τελικά, το νόημα της συνόδου κορυφής της 25ης Μαρτίου δεν είναι η απόφαση των αρχηγών των κρατών – μελών για την Ελλάδα, αλλά η δική μας ισχυρή θέληση να αλλάξουμε νοοτροπία και παρωχημένες συνήθειες, και να περάσουμε από την εποχή των δανεικών στην εποχή των νέων ιδανικών για τη χώρα.
