Τον Σπύρο Βούγια δεν τον γνώριζα. Την ημέρα που ανακοίνωσε την είσοδο του ποδηλάτου στο μετρό ήμουν ήδη στο γραφείο του και είχαμε μιλήσει επί ώρα και σε βάθος για το θέμα. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχα κάνει συναντήσεις με τη διοίκηση του μετρό και τα ανώτερα στελέχη της επιχείρησης, προωθώντας την πρόταση. Ο Βούγιας (υφυπουργός Μεταφορών) είναι ο πρώτος πολιτικός που συναντώ ο οποίος να είναι τόσο καλός γνώστης των ποδηλατικών ζητημάτων και σε τόσο άμεση επαφή με το ποδηλατικό κίνημα. Ευτυχώς δεν μιλάει σαν πολιτικός αλλά ως φυσιολογικός άνθρωπος, δε σε διακόπτει, ακούει τι του λες και το μυαλό του στροφάρει. Με ρώτησε αν θα έπρεπε να επιτρέψει την είσοδο περισσότερων από δύο ποδηλάτων ανά συρμό. Ήθελα πολύ να του πω «βάλε μέσα όσα πιο πολλά μπορείς» αλλά απ’ την άλλη ήξερα ότι το διεθνές πρότυπο που για λόγους ασφαλείας ισχύει στα περισσότερα μετρό του κόσμου επιτρέπει μόνο δύο ποδήλατα ανά συρμό.
Ας ξεκινήσουμε με δυο ποδήλατα ανά συρμό και μετά βλέπουμε, αν είναι άδεια τα βαγόνια προχωρήστε ακόμη περισσότερο κι ας επιτραπούν περισσότερα ποδήλατα πρότεινα. Η ανακοίνωση έλεγε: επιτρέπεται η είσοδος δύο ποδηλάτων στο τελευταίο βαγόνι κάθε συρμού τις Κυριακές (όλη μέρα) και τις Τετάρτες (από τις 18.00). Ο ίδιος ο Βούγιας είπε επί λέξη: «Ξεκινάμε δοκιμαστικά και είμαι σίγουρος ότι με τη βοήθεια των ίδιων των ποδηλατιστών το μέτρο θα πάει τόσο καλά ώστε πολύ γρήγορα να το επεκτείνουμε και τις υπόλοιπες μέρες και ώρες!». Ο αντίκτυπος της ανακοίνωσης ήταν γλυκόπικρος για μένα, υποθέτω και για τον ίδιο το Βούγια. Κάποιες γερασμένες εφημερίδες που ποτέ δεν είχαν ασχοληθεί με το ποδηλατικό κίνημα γκρίνιαξαν σα γεροντοκόρες, μερικοί υπερκομπλεξικοί φεϊσμπουκικοί φίλοι έβγαλαν όση χολή διέθεταν και λίγοι πανάσχετοι με το ποδήλατο δημοσιογράφοι πετροβόλησαν την απόφαση εκστομίζοντας ως συνήθως μπούρδες. Απ’ την άλλη, οι αυθεντικοί ποδηλάτες, σε συλλόγους ή μεμονωμένοι, χαμογέλασαν με νόημα γιατί αντιλήφθηκαν ότι για πρώτη φορά το ποδήλατο αντιμετωπίστηκε ως συνδυασμένο μέσο μεταφοράς έστω και με περιορισμούς για αρχή.
Την ίδια ώρα, ένας μικρός δημιουργικός χαμός διαπερνούσε την Αθήνα. Μέσα σ’ ένα 24ωρο συνέβησαν τα εξής: Δύο κινηματογράφοι στο ταλαιπωρημένο κέντρο της πόλης ανακοίνωσαν μισό εισιτήριο για τους ποδηλάτες που θα χρησιμοποιούν το μετρό τις Τετάρτες και τις Κυριακές, πέντε δήμοι (από το Αιγάλεω ως το Χαλάνδρι) ανακοίνωσαν τη διοργάνωση παιδικών ποδηλατογιορτών, γιορτές για ηλικιωμένους και δράσεις για το υγιεινό ελληνικό πρωϊνό στις πλατείες του μετρό!
Ουκ ολίγες αγωνιστικές ποδηλατικές ομάδες δήλωσαν ότι θέλουν να «υιοθετήσουν» από ένα σταθμό του μετρό για να ρυθμίζουν την ομαλή είσοδο των ποδηλατιστών στις αποβάθρες και να ενημερώνουν τους επιβάτες για τα καλά της ποδηλασίας, δύο σχήματα κρουστών και πνευστών και αμέτρητοι καλλιτέχνες του δρόμου προσφέρθηκαν να παίξουν μουσική δωρεάν στις εισόδους-εξόδους των σταθμών, ένα ΤΕΙ πρότεινε να παρουσιάσει στους επιβάτες του μετρό το ηλιακό ποδήλατο μία μοναδική ελληνική ευρεσιτεχνία παγκόσμιας αναγνώρισης ενώ μία δραστήρια ομάδα εθελοντών για το Παιδί και την Οικογένεια προσφέρθηκε να διοργανώσει δράσεις στο βασανισμένο σταθμό της Ομόνοιας.
Το ξαναλέω, όλα αυτά που σας παρέθεσα συνέβησαν μέσα σε ένα 24ωρο! Γιαυτό λοιπόν πάω στοίχημα ότι το μετρό βλέποντας τη ζωντάνια και τη συμπάθεια που του προσδίδει το ποδήλατο, θα επεκτείνει τις μέρες εισόδου άμεσα! Ποιος πάει στοίχημα;
