Σταθερότητα ή οπισθοδρόμηση

07.05.14

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, αρχικά, πως η ριψοκίνδυνη (για τον τόπο και για τον ίδιο) πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ για το δημοψηφισματικό χαρακτήρα των ευρωεκλογών επιβλήθηκε και κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο. Η κυβερνητική πλευρά σήκωσε το γάντι και, με ισοδύναμο ρίσκο, επέλεξε να αποδεχθεί την πρόκληση και να ερμηνεύσει με το ίδιο κριτήριο το εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν ήταν εύκολο να αγνοηθεί ή να αποδομηθεί επικοινωνιακά η μονόπλευρη και αντισυνταγματική στρέβλωση της σημασίας και του αντικειμένου των εκλογών, γιατί θα μπορούσε να επιφέρει χαλαρότητα και να οδηγήσει σε πολύ αρνητικό αποτέλεσμα, που θα δημιουργούσε αντικειμενικές επιπλοκές. Επιπλέον, αν η διαφορά των δύο πρώτων κομμάτων αποδειχθεί τελικά αμελητέα, η στρατηγική νίκης του ΣΥΡΙΖΑ θα καταρρεύσει και θα ανοίξει ο δρόμος για μεγάλες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στο πολιτικό σύστημα και στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Από την άλλη πλευρά, η συζήτηση στις εκλογές αυτές δεν επικεντρώθηκε, για άλλη μια φορά, στην ουσία, δηλαδή στο μέλλον της Ευρώπης, αλλά στην προσπάθεια επικοινωνιακής επιβολής του κρίσιμου για κάθε πλευρά εκλογικού διακυβεύματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εξαντλώντας κάθε ίχνος αξιοπιστίας, επαναλαμβάνει μονότονα το παρωχημένο διαιρετικό δίλημμα μνημόνιο - αντιμνημόνιο, ενώ η κυβερνητική πλευρά θέτει συντονισμένα και, κατά τη γνώμη μου εύστοχα, το καίριο ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας.

Η πολιτική σταθερότητα, πάντοτε μέσα στη ζώνη του ευρώ, δεν είναι απλώς μια τυπική επιβεβαίωση νομιμοποίησης, αλλά αποτελεί καθοριστική παράμετρο για τη συνέχεια και την ολοκλήρωση των πρώτων, δημοσιονομικών έστω, επιτυχιών της εθνικής μας οικονομίας. Εάν παγιωθεί, θα ενισχύσει το καλό επενδυτικό κλίμα, τη ρευστότητα στην αγορά και την επιχειρηματικότητα, θα τονώσει την εξωστρέφεια, θα ενθαρρύνει γενναίες μεταρρυθμίσεις και θα βοηθήσει να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Ετσι, θα εκπληρωθεί οριστικά και ο κοινός εθνικός στόχος, που είναι η έξοδος και απαλλαγή της χώρας από το μνημόνιο και η έναρξη μιας πρωτόγνωρης περιόδου κανονικότητας και υγιούς οικονομικής λειτουργίας. Γιατί, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί, είναι να διολισθήσουμε πάλι αθόρυβα στις αρρωστημένες συνήθειες και συμπεριφορές του παρελθόντος (πελατειακές σχέσεις, αναξιοκρατία, συντεχνιακές νοοτροπίες, καταναλωτισμός με δανεικά), αναβάλλοντας το αίτημα για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
 
Για να μη συμβεί ποτέ ξανά κάτι τέτοιο, η πολιτική και οικονομική σταθερότητα πρέπει να συνοδευτεί από την ανανέωση του συστήματος και της πολιτικής ζωής σε όλα τα επίπεδα. Θεσμικά, μπορεί να ξεκινήσει από την αναγκαία συνταγματική αναθεώρηση, αλλά πρέπει να σαρώσει και όλους τους απαρχαιωμένους κώδικες που συγκροτούν ένα φθαρμένο και ετοιμόρροπο ηθικό και πολιτισμικό πλέγμα. Ως ανανέωση, δε θεωρώ κατ' ανάγκην τα νεόκοπα, παρθενογεννημένα, ασαφή και αβαθή σχήματα που επικαλούνται αόριστα την αλλαγή. Πιο σημαντική και χρήσιμη θεωρώ την ωριμότητα και την κατανόηση από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ της σημασίας της πολιτικής σταθερότητας για τον τόπο, κάτι που, αν συμβεί, θα οδηγήσει συντομότερα και ασφαλέστερα στην επίτευξη και του δικού του εύλογου στόχου για διακυβέρνηση. Τότε μόνο αυτή η μεγάλη πολιτική τομή θα συνδυαστεί με την πρόοδο και την ανάπτυξη της χώρας και όχι με την οπισθοδρόμηση ή την κατάρρευση που μπορεί να επιφέρει η αγχωμένη, βιαστική και διχαστική σημερινή στρατηγική του. Με βάση, λοιπόν, το ερώτημα: σταθερότητα ή οπισθοδρόμηση, θα κληθούν να ψηφίσουν σε λίγες μέρες οι Ελληνες ψηφοφόροι στις ευρωεκλογές.

Γραφείο Τύπου

07.04.14.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ