Συνέντευξη του Σπύρου Βούγια στην εφημερίδα "FREE SUNDAY"

O βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ Σπύρος Βούγιας μιλά στην «F.S.» και διαπιστώνει ευκαιρίες αναδιάταξης της κεντροαριστεράς. Σχολιάζει τις «σκακιστικές κινήσεις» των δελφίνων της κυβέρνησης, ανοίγοντας την πόρτα της εξόδου για τις γενιές του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης.

Οι πρόσφατες σύνοδοι κορυφής εγγυώνται την οριστική λύση στο ελληνικό πρόβλημα;
Οι σύνοδοι κορυφής των αρχηγών κρατών της Ε.Ε. δεν είναι οικουμενικές σύνοδοι κάποιου θρησκευτικού δόγματος για να καταλήγουν σε οριστικές λύσεις. Στο DNA της Ε.Ε. είναι εγγεγραμμένες οι μόνιμες οικονομικές-κοινωνικές και εθνικές αντιθέσεις των χωρών-μελών και κάθε φορά οι σύνοδοι αποτυπώνουν το συσχετισμό δυνάμεων στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Ρόλο παίζουν βεβαίως και τα πρόσωπα, δηλαδή οι ιδεολογικές τους αντιλήψεις αλλά και το πολιτικό τους μέγεθος. Από κάθε άποψη, δηλαδή, η ευρωπαϊκή συγκυρία δεν μας ευνοεί, και αυτό δυσχεραίνει, επιτείνει και καθυστερεί την οριστική λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Μέσα στο πλαίσιο αυτό θεωρώ ακόμα πιο σημαντική τη σαφήνεια και τις προοπτικές που ανοίγει η πρόσφατη συμφωνία στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Δίνει σίγουρα μια τελευταία ευκαιρία στη χώρα μας να ασχοληθεί με το έλλειμμα και την αξιόπιστη εφαρμογή των συμφωνηθέντων.

Μια ευρύτερη πλειοψηφία 180 ψήφων θα πρόσφερε σταθερότητα για την εφαρμογή των νέων δεσμεύσεων της χώρας έναντι των δανειστών της;
Η νέα συμφωνία περιλαμβάνει ιδιαίτερα θετικές και σύνθετες πολιτικοοικονομικές διεργασίες που σχετίζονται όχι μόνο με το χρέος αλλά και με τη σταθερή δημοσιονομική μας ισορροπία, την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του κράτους, καθώς και μόνιμους μηχανισμούς τεχνικής βοήθειας αλλά και παρακολούθησης της εφαρμογής των μέτρων, και μάλιστα σε μεγάλο βάθος χρόνου. Η επικύρωσή της στη Βουλή από τουλάχιστον 180 βουλευτές, η οποία δεν είναι πλέον απαραίτητη, δεν είναι πρόσχημα για διέξοδο διαφυγής προς εκλογές, που, κατά γενική ομολογία, δεν θα έλυναν το πολιτικό πρόβλημα. Θα αποτελούσε όμως, όπου θα μπορούσε να επιτευχθεί, μια βαλβίδα αναγκαίας εκτόνωσης της υπερβολικής έντασης που έχει συσσωρευτεί στην ελληνική κοινωνία και μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι υπάρχουν Έλληνες βουλευτές που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη σημαντικότατη απομείωση του δυσβάσταχτου χρέους.

Συνθήκες «βρώμικου ’89»
Η συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης θα βοηθούσε στην επανεκκίνηση της χώρας; Διαθέτει το υπάρχον πολιτικό σύστημα «εφεδρείες»;
Στην Ελλάδα δεν έχει διαμορφωθεί ιστορικά μια κουλτούρα πολιτικής συναίνεσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποδεκτά κυβερνητικά σχήματα συνεργασίας με τη συμμετοχή περισσότερων κομμάτων ή προσωπικοτήτων από εξωκοινοβουλετικούς πολιτικούς ή τεχνοκράτες. Στο παρελθόν ανάλογα πειράματα υπήρξαν εντελώς αποτυχημένα και απογοητευτικά, ενώ τη συνεννόηση δυναμιτίζει συστηματικά ο λαϊκισμός και η ακραία πολιτική ρητορεία της φανατικής ηγετικής ομάδας της ΝΔ. Αν προσθέσουμε και την αντίστοιχη τακτική του μεγαλύτερου τμήματος της Αριστεράς, που πιστεύει ότι θα οξύνει τις αντιθέσεις επενδύοντας στη χρεοκοπία της χώρας, οι συνθήκες μοιάζουν με αυτές του «βρώμικου ’89» και έχουν στόχο όχι μόνο την εκλογική ήττα αλλά και την πολιτική εξόντωση του ΠΑΣΟΚ.

Μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ ζητούν επιτακτικά την ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών. Θεωρείτε ότι η κυβέρνηση στερείται νομιμοποίησης εξαιτίας της εμβέλειας των αλλαγών;
Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν επωμιστεί εδώ και πολλούς μήνες την τεράστια ευθύνη σκληρών και δύσκολων αποφάσεων για τη σωτηρία της χώρας, χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος. Μέσα όμως στο κλίμα του γενικευμένου παραλογισμού και της συνολικής απαξίωσης της πολιτικής, που συντηρείται μεθοδικά από τα –τηλεοπτικά κυρίως– ΜΜΕ, συντελείται μια μεγάλη πολιτική αδικία σε βάρος τους, με αποτέλεσμα να εξαντλούνται τα όρια της συνειδησιακής και ψυχικής τους αντοχής, παρά την αξιοθαύμαστη μέχρι σήμερα συνοχή τους. Η πολιτική αυτή αδικία, που έγκειται στο ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σηκώνουν μόνοι τους ένα βάρος που θα αναλογούσε κανονικά στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, πρέπει να αποκατασταθεί, με την προσπάθεια διεύρυνσης της κοινωνικής στήριξης των υποχρεωτικών επιλογών της κυβέρνησης με την ανάληψη από τον κάθε πολιτικό φορέα των ευθυνών του με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα.

Κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές γίνονται συστηματικά στόχοι πολιτικών αποδοκιμασιών. Ποιες οι αιτίες που πυροδοτούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια;
Η πολιτική αδικία, που ανέφερα πιο πριν, αφήνει τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εκτεθειμένους και στοχοποιημένους από ένα σύστημα που υπονομεύει μεθοδικά το σύνολο των πολιτικών και της πολιτικής για ιδιοτελείς σκοπούς και πιθανές μελλοντικά εκτροπές. Η δίκαιη λαϊκή δυσαρέσκεια εκφράζεται με τις μεγάλες ειρηνικές διαδηλώσεις και τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Όμως τα εκτεταμένα επεισόδια με απειλές ή άσκηση βίας, λεκτικής ή σωματικής, αποτελούν φασίζουσες αντιδράσεις που θυμίζουν άλλες εποχές. Το χειρότερο είναι πως η κοινωνία δεν αντιδρά, τα έχει συνηθίσει και τα εισπράττει ως τηλεοπτικό θέαμα, ενώ εξίσου απαθής είναι και η αντίδραση του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος, αλλά και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, που αποδέχεται παθητικά και αυτοενοχοποιείται σε σχέση με τις επιθέσεις εναντίον στελεχών του. Επιπλέον, στρεβλώνεται και το δικαίωμα ισότιμης πολιτικής αντιπαράθεσης. Αν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα και να επικοινωνήσουν με τους ψηφοφόρους τους στις οργανώσεις, τις γειτονιές, τα καφενεία ή τους χώρους δουλειάς, είναι αδύνατη η υποστήριξη των επιχειρημάτων τους. Έτσι εξηγείται και η μεγάλη δημοσκοπική υποχώρηση, που εντείνει τεχνητά το πρόβλημα της υποτιθέμενης έλλειψης νομιμοποίησης, παράλληλα με τον παροξυσμό των καναλιών, που το βράδυ κατηγορούν την κυβέρνηση για καθυστέρηση στη λήψη μέτρων και το πρωί για το αντίθετό της, δηλαδή για κοινωνική αναλγησία.

Η κοινή παρέμβαση των τριών υπουργών του ΠΑΣΟΚ ενίσχυσε δημόσια τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια της κυβέρνησης;
Ήταν κατ’ αρχάς μια συμπύκνωση των μεταρρυθμιστικών πολιτικών και ηθικών επιχειρημάτων πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο. Ταυτόχρονα, όμως, λειτούργησε αντικειμενικά και ως μια σκακιστική κίνηση στο παιχνίδι της δελφινολογίας. Aυτή τη στιγμή διακυβεύονται πολύ πιο σοβαρά και ουσιαστικά υπαρξιακά ζητήματα όχι μόνο για το Κίνημα αλλά και για το πολιτικό σύστημα και, κυρίως, για τη χώρα. Κανονικά, όλοι εμείς της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά και η αμέσως επόμενη γενιά, της Μεταπολίτευσης, πρέπει να παραχωρήσουμε σταδιακά τη θέση μας σε μια επόμενη, φρέσκια, απενοχοποιημένη και δημιουργική ομάδα ανθρώπων που ανήκει στο μέλλον και μπορεί να αντιλαμβάνεται και να ερμηνεύει τις ραγδαίες παγκόσμιες εξελίξεις. Ακόμα και οι καλύτεροι από μας χαθήκαμε κάπου ανάμεσα στο δράμα της ανεκπλήρωτης επανάστασης και την πολιτική και ηθική χαλάρωση της ευφορικής ψευδαίσθησης που ακολούθησε. Όμως τα ιδανικά δεν μπορούν να στηρίζονται σε δανεικά.