Ο ουσιαστικός σχολιασμός των εσωκομματικών εξελίξεων στο ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει αντικειμενικές δυσκολίες για ένα βασικό λόγο. Το μείζον πολιτικό ζήτημα αυτή την περίοδο είναι η διάσωση της χώρας και η άνευ όρων υποστήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου. Πιστεύω απόλυτα ότι κύρια αντίθεση παραμένει η μάχη απέναντι στους παλαιοημερολογίτες της δραχμής που επενδύουν με ιδιοτελείς σκοπούς στη φαντασίωση της νοσταλγίας μιας άλλης εποχής και στην ουτοπία της επιστροφής σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν. Την ετερόκλητη και οπισθοδρομική αυτή κομπανία συγκροτούν κερδοσκόποι που έχουν επενδύσει στη χρεοκοπία της χώρας, φοροφυγάδες με τεράστιες καταθέσεις στο εξωτερικό, καναλάρχες που ονειρεύονται νέα θαλασσοδάνεια και αντιδραστικές δυνάμεις της αριστεράς και της δεξιάς που διοργανώνουν καθημερινά στα κανάλια ένα διαρκές φεστιβάλ λαϊκισμού. Ο κίνδυνος να επικρατήσουν αυτές οι καταστροφικές αντιλήψεις υπερέχει σε σημασία του κρίσιμου, βέβαια αλλά συγκριτικά λιγότερο σημαντικού ζητήματος της επιβίωσης και μετεξέλιξης του ΠΑΣΟΚ.
Παράλληλα, τίθεται καθημερινά ένα ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξεως που επαναλαμβάνεται από τα τηλεοπτικά δελτία και επηρεάζει αναγκαστικά τον προβληματισμό και τις συζητήσεις. Πρόκειται για την αφόρητη πίεση που ασκείται προς τον Γιώργο Παπανδρέου να ανακοινώσει άμεσα τις προθέσεις του και να δρομολογήσει τις όποιες εξελίξεις και γίνεται με όρους και κανόνες τηλεοπτικού χρόνου. Η συντονισμένη αυτή πρακτική επιβάλλει συνοπτικές διαδικασίες, βιαστικές αναλύσεις εν θερμώ και συστηματική αποδόμηση των προσώπων, του πολιτικού φορέα και της προηγούμενης κυβέρνησης στο βωμό της άκρατης θεαματικότητας αλλά και προφανών σκοπιμοτήτων. Όμως, σε αντίθεση με τον τηλεοπτικό, ο πολιτικός χρόνος απαιτεί νηφαλιότητα και ψυχραιμία, αντικειμενικότητα στην αξιολόγηση προσώπων και καταστάσεων, σοβαρότητα και αίσθημα ευθύνης για την προστασία όχι μόνο της μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης αλλά και κυβέρνησης Παπαδήμου της οποίας το ΠΑΣΟΚ αποτελεί το βασικό πυλώνα στήριξης.
Δεν εννοώ βέβαια ότι πρέπει να διαρκέσει για πολύ και να συνεχιστεί επ΄αόριστον η σημερινή αβεβαιότητα και η εκκρεμότητα που δεν ωφελεί ούτε το κίνημα ούτε γενικώς το πολιτικό κλίμα και την κυβέρνηση. Πιστεύω, όμως, ότι πρέπει τα πράγματα να εξελιχθούν ομαλά, μέσα σε ένα σαφές χρονικό και καταστατικό πλαίσιο που θα καθοριστεί με πολιτικούς και όχι τηλεοπτικούς εκβιαστικούς όρους. Αφού, για παράδειγμα, οι εκλογές προβλέπεται να γίνουν περίπου το Πάσχα, οι διαδικασίες εκλογής νέου προέδρου από τη βάση μπορούν να διεξαχθούν το Φεβρουάριο, προϋποθέτοντας μια στοιχειώδη, έστω συζήτηση για το πολιτικό περιεχόμενο και τα σχέδια των διαφόρων υποψηφίων. Αντί, δηλαδή, για πολιτικά καλλιστεία, να διαμορφωθεί παράλληλα και η νέα ιδεολογική ταυτότητα και η σύγχρονη φυσιογνωμία του κινήματος στο πλαίσιο της ευρύτερης Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Τέλος, σε σχέση με τα πρόσωπα, θα προτιμούσα να επιλεγεί ένας νέος (όχι μόνο ηλικιακά αλλά και σε σχέση με τις ιδέες και το ύφος) και άφθαρτος πρόεδρος που θα μπορέσει να εκφράσει πιο πειστικά τη νέα προοπτική και το μέλλον.
