Και πολιτικός και ποιητής;

Δεν ξέρω αν καταφέρω ποτέ να γίνω ολοκληρωμένος πολιτικός, αλλά σίγουρα δεν είμαι ποιητής. Αυτό το ξέρω καλά απ’ την αρχή για να μην υπάρξει παρεξήγηση. Απλώς μου αρέσει πολύ η ποίηση και επίσης μου αρέσει πολύ και το ποδόσφαιρο. Σιγά – σιγά λοιπόν διαπίστωσα πως είναι λάθος αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι, πως το ποδόσφαιρο δηλαδή είναι περίπου το αντίθετο της ποίησης. Αντίθετα και στο ίδιο το παιχνίδι αλλά και στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να συνεννοηθούμε μεταξύ μας όταν μιλάμε γι αυτό υπάρχουν λέξεις, όροι και εκφράσεις οι οποίες κρύβουν ένα πλούσιο ποιητικό περιεχόμενο. Υπάρχει επίσης ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό υπόβαθρο: η γλώσσα του ποδοσφαίρου χρησιμοποιείται και ως υποκατάστατο πολιτικών αντιθέσεων! Στην ουσία οι δύο αντίπαλοι θα μπορούσαν εύκολα να παρομοιαστούν με τις τάξεις ή τις αντίπαλες κοινωνικές ομάδες που αντιμάχονται.

Τι σας αρέσει πιο πολύ στο ποδόσφαιρο;

Μου αρέσει πολύ το παιχνίδι, να παίζω ή να παρακολουθώ. Πρόλαβα να παίξω στις αλάνες και σταματάω πάντα να δω παιδιά που παίζουν μπάλα σ΄ ένα προαύλιο. 

Γιατί τα παρουσιάζετε τώρα;

Γιατί τώρα είμαι προσωρινά τουλάχιστον έστω, απαλλαγμένος από πολιτικές υποχρεώσεις. Δεν είμαι βουλευτής ή πρώην υπουργός, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να αυτολογοκρίνομαι, μπορώ πιο άνετα να δεχτώ την κριτική των συναδέλφων σας, αλλά ίσως, και μια εκτόνωση ύστερα από μια δύσκολη χρονιά.

Υπάρχει στιγμή έμπνευσης που να αφορά στην πολιτική;

Στο Υπουργείο, στη Βουλή ή στο δημοτικό συμβούλιο μου έρχονται διάφορα, αλλά υπάρχουν και άλλα ποιήματα που ακόμη διστάζω να τα δημοσιεύσω, γιατί είναι πιο προσωπικά. Αυτά θα τα δημοσιεύσω μαζί με άλλα ενδιαφέροντα –ελπίζω- πράγματα όταν σταματήσω οριστικά να ασχολούμαι με την πολιτική. Αλλά μια ποιητική έκφραση που θυμάμαι πως χρησιμοποιούσα όταν ήμουν ακόμη υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών και ήταν από τις αγαπημένες μου: ότι ήμουν υφυπουργός Μεταφορών και Παρομοιώσεων. Παίζοντας δηλαδή με την λογοτεχνική σημασία της λέξης μεταφορά.

Ποίηση και ποδόσφαιρο, Είναι μια πεταλούδα και Αδειες κερκίδες. Μάλλον πιο κοντά στο αριστερό σας παρελθόν φέρνουν όλα αυτά παρά σε ένα γραβατωμένο υφυπουργό…

Για μένα το αριστερό παρελθόν υπάρχει στο παρόν. Οι άδειες κερκίδες πάλι εκφράζουν τη μοναξιά του γηπέδου, τη μοναξιά του πολιτικού, του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του. Θάθελα να ξαναδώ τις κερκίδες του κόμματός μου γεμάτες, τον ενθουσιασμό στα ύψη και τον Ηρακλή ξανά να παίζει καλή μπάλα. Ενας από τους λόγους που δυστυχώς γε γράφω πια τόσο πολύ είναι επειδή ο Χατζηπαναγής ή ο Κούδας, οι παίκτες που με ενέπνευσαν να γράψω ή να πηγαίνω στο γήπεδο, δεν υπάρχουν πια. Παρόλα αυτά επιμένουμε στο γήπεδο, προσπαθώ ξανά να βρω το ενδιαφέρον να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο και να συμμετέχω τώρα τελευταία στην προσπάθεια των Ηρακλειδέων να βοηθήσουν την ομάδα τους να ξεπεράσει τα προβλήματά της.” Ο Ηρακλής δεν είναι πια μπανάλ, πρέπει να τον ξανακάνουμε ομάδα”, όπως σημειώνω κάπου. Αν και νομίζω ότι είναι δύσκολο να ξαναδούμε Χατζηπαναγή ή Κούδα.

Ηρακλής η αγαπημένη ομάδα, ο αγαπημένος ποιητής;
Στη Θεσσαλονίκη ο Νίκος Ασλάνογλου και ο Μίλτος Σαχτούρης είναι οι ιδιαίτερες προτιμήσεις μου. Φυσικά μου αρέσουν ο Ελύτης και ο Σεφέρης, ο Καβάφης.

Και από ποδοσφαιριστές;
Ο Χατζηπαναγής και Κούδας είναι ανεπανάληπτοι. Σήμερα ο Ζιντάν και ο Ρολαντίνιο.